Ta strona korzysta z plików cookies. Zasady ich przechowywania są dostępne w Polityce prywatności
* }

Stosowanie art. 15e ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT w przypadku opłat licencyjnych za prawo do użytkowania oprogramowania

Wszelkiego rodzaju opłaty i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z praw lub wartości niematerialnych i prawnych, jeśli wprost dotyczą wyprodukowania lub nabycia towaru lub świadczenia usługi, nie podlegają ograniczeniu w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15e ust. 1 ustawy o CIT. Zatem opłaty licencyjne za prawo do użytkowania oprogramowania klienckiego stanowią koszty usług, opłat i należności, zaliczane do kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych ze świadczeniem usług.

Opłaty za korzystanie z oprogramowania komputerowego

Powszechną praktyką w grupach kapitałowych jest umożliwianie korzystania spółkom powiązanym z programów komputerowych. Co do zasady opłaty za usługi IT nie są objęte limitem z art. 15e ustawy o CIT. Niemniej w sytuacji, w której w ramach opłat za usługi IT podatnicy są obciążani także za korzystanie z oprogramowania, takiego jak systemy ERP czy aplikacje biurowe, organy podatkowe uznają, że opłaty takie podlegają ograniczeniom na podstawie art. 15e ustawy o CIT. Czy mają rację?

Stosowanie limitu art. 15e ustawy o CIT w Specjalnej Strefie Ekonomicznej

Limitowanie kosztów usług niematerialnych na podstawie art. 15e ustawy o CIT stanowi nadal niemałe wyzwanie dla podatników prowadzących działalność w Specjalnej Strefy Ekonomicznej („SSE”), którzy korzystają ze zwolnienia dochodu w CIT z tytułu działalności objętej właściwym zezwoleniem. Podatnicy działający w SSE muszą bowiem mierzyć się z dwoma sprzecznymi stanowiskami: organów podatkowych oraz sądów administracyjnych.

Ograniczenie kosztów usług niematerialnych CIT należy interpretować ściśle

W dniu 23 stycznia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny po raz pierwszy wypowiedział się na temat limitu zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na usługi niematerialne wymienione w art. 15e ust. 1 ustawy o CIT. Orzeczenie jest korzystne dla podatnika i może mieć istotne znaczenie dla praktyki stosowania całej koncepcji limitowania kosztów usług niematerialnych przez sądy oraz organy podatkowe.

Ograniczenia z art. 15c i 15e ustawy o CIT nie mają zastosowania do kosztów alokowanych do dochodu zwolnionego z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 tej ustawy

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydał wyrok, zgodnie z którym obowiązek wyłączenia kosztów wymienionych w art. 15c ust. 1 oraz w art. 15e ust. 1 ustawy o CIT z kosztów uzyskania przychodów nie powinien mieć zastosowania w przypadku kosztów zwolnionych z opodatkowania.

Spółka powinna kalkulować wartość podatkową EBITDA, jako sumy przychodów strefowych oraz przychodów opodatkowanych

Dla potrzeb kalkulacji określonej w art. 15c ustawy o CIT nadwyżki kosztów finansowania dłużnego oraz określonej w art. 15e ustawy o CIT nadwyżki kosztów usług niematerialnych, spółka powinna kalkulować wartość podatkową EBITDA wpływającą na wysokość obu nadwyżek jako sumy przychodów strefowych oraz przychodów opodatkowanych. Równocześnie, wyliczone w ten sposób nadwyżki niepodlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, powinny pomniejszać koszty uzyskania przychodów zarówno dochodu strefowego jak i dochodu opodatkowanego.