IP Box w praktyce software house’ów – Dyrektor KIS potwierdza, jak rozliczać koszty specjalistów B2B we wskaźniku nexus

Model współpracy oparty na kontraktach zawieranych między dwoma niezależnymi podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą (B2B) jest powszechny w branży IT, jednak jego stosowanie od lat rodziło wątpliwości w kontekście IP Box - zwłaszcza w zakresie prawidłowego ujmowania kosztów współpracowników we wskaźniku nexus, który decyduje o możliwości zastosowania 5% stawki CIT. 

Wyjaśnienia w tym zakresie przynosi interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) z 23 grudnia 2025 r., sygn. 0111‑KDIB1‑3.4010.622.2025.2.JKU. Organ w sposób jednoznaczny i korzystny dla podatników wskazał, jak klasyfikować koszty nabycia usług i efektów prac od programistów B2B, w tym fragmenty kodów źródłowych i usługi informatyczne - tj. że koszty takie należy ujmować w lit. b wskaźnika nexus jako nabycie wyników prac B+R, natomiast zakup gotowego programu komputerowego z pełnymi prawami autorskimi przyporządkować do lit. d. Tym samym DKIS rozwiał jedną z najczęstszych niepewności branży dotyczących prawidłowego ujęcia kosztów współpracowników B2B przy stosowaniu IP Box. 

Interpretacja potwierdza również podstawowe zasady stosowania preferencji podatkowych przez firmy technologiczne:  

• autorskie prawa do programów komputerowych tworzonych w ramach prac B+R stanowią kwalifikowane praw własności intelektualnej (kwalifikowane IP), 
• możliwe jest jednoczesne stosowanie ulgi B+R i IP Box, 
• dochody z programów komputerowych - zarówno w formie licencji, sprzedaży, jak i w cenie usługi - mogą korzystać z 5% CIT. 

Stan faktyczny 

Wnioskodawca jest spółką prowadzącą działalność w branży IT, koncentrującą się na tworzeniu, rozwijaniu i ulepszaniu programów komputerowych. Realizuje projekty o charakterze twórczym, obejmujące projektowanie architektury, pisanie kodu źródłowego, jego rozwijanie, testowanie oraz wdrażanie u klientów. Działalność ta ma charakter zorganizowany, systematyczny i opiera się na metodykach zwinnych, natomiast efekty prowadzonych prac - w tym zarówno gotowe programy komputerowe, jak i ich istotne modyfikacje - stanowią utwory w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. 

Wnioskodawca wykonuje swoje zadania przy wsparciu pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę i umów cywilnoprawnych, jak również współpracowników działających w formule B2B. Współpracownicy B2B wytwarzają fragmenty kodów źródłowych lub - w niektórych przypadkach - gotowe programy komputerowe, do których prawa autorskie majątkowe są następnie przenoszone na spółkę. Fragmenty kodów nabywane od B2B wykorzystywane są jako elementy większych rozwiązań tworzonych przez Wnioskodawcę, a sama spółka prowadzi ewidencję pozwalającą na wyodrębnienie każdego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej oraz dokładne przypisanie kosztów i przychodów do danego programu komputerowego, zgodnie z wymogami art. 24e ustawy o CIT. 

Zadane pytania 

W ramach wniosku o interpretację Wnioskodawca zwrócił się do organu z pytaniami dotyczącymi: kwalifikacji prowadzonej działalności jako działalności badawczo rozwojowej, możliwości uznania wskazanych wydatków za koszty kwalifikowane, ustalenia, czy osiągane przychody mogą być traktowane jako kwalifikowane dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej oraz prawidłowości stosowanej przez Wnioskodawcę klasyfikacji kosztów do poszczególnych liter wskaźnika nexus - w szczególności w kontekście nabywania od współpracowników B2B fragmentów kodów źródłowych, usług informatycznych oraz gotowych programów komputerowych. 

Stanowisko Wnioskodawcy 

Wnioskodawca wskazał, że prowadzona przez spółkę działalność programistyczna ma charakter twórczy i systematyczny, dlatego spełnia definicję prac B+R, a ponoszone w jej ramach koszty powinny być traktowane jako kwalifikowane. Podkreślił również, że przychody z komercjalizacji oprogramowania - niezależnie od formy - stanowią dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, uprawniające do zastosowania preferencji IP Box. Spółka uzasadniła ponadto, że wydatki ponoszone na współpracowników B2B należy różnicować: usługi i fragmenty kodu przypisywać do lit. b wskaźnika nexus, natomiast nabycie gotowego programu komputerowego z pełnymi prawami autorskimi - do lit. d. 

Stanowisko Organu 

Organ podatkowy w całości podzielił stanowisko Wnioskodawcy. DKIS potwierdził, że działalność spółki w zakresie tworzenia i rozwijania oprogramowania spełnia definicję działalności badawczo‑rozwojowej z art. 4a ustawy o CIT oraz że ponoszone w jej ramach koszty - w szczególności wynagrodzenia pracowników, koszty szkoleń oraz amortyzacja wykorzystywanego sprzętu - mogą stanowić koszty kwalifikowane, o ile pozostają w bezpośrednim związku z pracami B+R. 

Najistotniejsze rozstrzygnięcia dotyczą jednak stosowania ulgi IP Box. Organ jednoznacznie potwierdził, że programy komputerowe wytwarzane, ulepszane lub rozwijane przez Wnioskodawcę stanowią kwalifikowane prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 24d ust. 2 pkt 8 ustawy o CIT, a dochody z ich sprzedaży, licencjonowania lub uwzględnienia w cenie usług mogą podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką 5% CIT. 

DKIS potwierdził również prawidłowość klasyfikacji kosztów do poszczególnych liter wskaźnika nexus. Wydatki na nabycie fragmentów kodów źródłowych oraz usług informatycznych od niepowiązanych współpracowników B2B zostały uznane za koszty nabycia wyników prac badawczo rozwojowych, a więc właściwe dla lit. b wskaźnika. Z kolei nabycie gotowego programu komputerowego wraz z pełnymi prawami autorskimi zakwalifikowano do lit. d, jako nabycie kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. 

Nasz komentarz 

Interpretacja DKIS stanowi pozytywne rozstrzygnięcie dla branży IT, potwierdzając, że typowa dla sektora działalność programistyczna spełnia definicję prac badawczo rozwojowych. Jest to kierunek, który odzwierciedla rzeczywistość funkcjonowania firm technologicznych - projekty są z reguły twórcze, iteracyjne i oparte na rozwoju nowych funkcjonalności, a nie jedynie na rutynowej obsłudze. Dzięki temu spółki mogą bezpieczniej korzystać z ulgi B+R w szerokim zakresie, obejmującym m.in. wynagrodzenia pracowników, szkolenia czy amortyzację sprzętu wykorzystywanego w procesach wytwarzania oprogramowania. 

Organ wskazał również jednoznacznie, że programy komputerowe tworzone i rozwijane przez spółkę stanowią kwalifikowane IP, co pozwala na bezpieczne stosowanie IP Box zarówno przy sprzedaży IP, udzielaniu licencji, jak i przy dochodach „uwzględnionych” w cenie usługi. 

Kluczowe znaczenie dla praktyki ma również doprecyzowanie zasad ujmowania kosztów współpracowników B2B we wskaźniku nexus. DKIS potwierdził, że fragmenty kodów i usługi programistyczne nabywane od niepowiązanych kontraktorów należy ujmować w lit. b, natomiast nabycie gotowego programu komputerowego wraz z prawami autorskimi – w lit. d. Jest to podejście logiczne i zgodne z konstrukcją IP Box, ponieważ rozróżnia zakup „wyników prac B+R” od nabycia pełnego prawa IP. Warto jednak podkreślić istotne ryzyko praktyczne, ponieważ granica między „fragmentem kodu” a „gotowym programem” bywa nieostra, dlatego każdy przypadek wymaga odrębnej analizy zakresu wytworzonych elementów oraz odpowiedniego odzwierciedlenia ich charakteru w umowach i dokumentacji projektowej. 

Interpretacja podkreśla również wagę prawidłowej dokumentacji - w szczególności wyodrębnienia w umowach wynagrodzenia za prawa IP oraz precyzyjnego ewidencjonowania czasu pracy i kosztów. To właśnie kompletność dokumentacji przesądza o bezpieczeństwie stosowania preferencji, niezależnie od korzystnego stanowiska DKIS. Dodatkowym ryzykiem jest konieczność wykazania, że nabywane fragmenty kodów faktycznie stanowią „wynik prac rozwojowych” po stronie kontraktorów – w tym zakresie pomocne mogą się okazać odpowiednio opisane zakresy prac, raporty i potwierdzenia B+R. 

Podsumowując, interpretacja stanowi silny sygnał dla całego sektora IT - model oparty na współpracy B2B i rozwijaniu własnego oprogramowania może być efektywnie i bezpiecznie wspierany ulgami B+R oraz IP Box. Rozstrzygnięcie to wzmacnia przewidywalność podatkową branży i sprzyja dalszym inwestycjom w krajowe centra rozwojowe oraz innowacje technologiczne.