Ta strona korzysta z plików cookies. Zasady ich przechowywania są dostępne w Polityce prywatności

Kluczowym założeniem exit tax jest opodatkowanie niezrealizowanych przez podatnika zysków wynikających ze zmiany rezydencji podatkowej bądź z przeniesienia aktywów podatnika za granicę (w tym przeniesienie przedsiębiorstwa bądź zorganizowanej części przedsiębiorstwa). Przez działania związane z przeniesieniem aktywów za granicę podatnicy powinni też rozumieć nieodpłatne przeniesienie własności aktywów znajdujących się w Polsce do innego podmiotu, a także wniesienie aktywów, których skutkiem jest utrata prawa do opodatkowania tej transakcji w Polsce. Niemniej jednak, działania skutkujące jedynie tymczasowym przeniesieniem aktywów, które nie są dłuższe niż 12 miesięcy, podlegają zwolnieniu z opodatkowania exit tax. Przedmiotowe zwolnienie ma przede wszystkim dotyczyć takich sytuacji jak:

Wprowadzenie podatku exit tax do polskiego systemu podatkowego wynika bezpośrednio z przepisów Unii Europejskiej (UE), która za pośrednictwem Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z 12 lipca 2016 roku (dalej: „Dyrektywa”) zobowiązuje państwa członkowskie UE, w tym Polskę, do ustanowienia przez nie przepisów, których celem jest przeciwdziałanie praktykom związanym z unikaniem opodatkowania. Oprócz kwestii dotyczących opodatkowania niezrealizowanych zysków kapitałowych, przedmiotowa Dyrektywa porusza tematy dotyczące ograniczenia możliwości odliczania odsetek, klauzuli ogólnej przeciwdziałającej unikaniu opodatkowania (GAAR), zasad obejmujących kontrowane spółki zagraniczne (CFC), a także ramy prawne, których zadaniem jest neutralizacja skutków rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych.